Als je ergens al zo lang in vastloopt, wil je op een gegeven moment ook gewoon weten hoe je eruit komt.

Misschien begrijp je inmiddels heel goed wat er speelt. Misschien ben je juist nog aan het zoeken naar wat er eigenlijk met je gebeurt.

En dan kun je nog zoveel uitleg krijgen, zoveel begrijpen en van alles proberen, maar uiteindelijk wil je ook verder kunnen met je leven.

Ik heb zelf ooit op die plek gestaan. Ik weet hoe het voelt om ergens maar niet uit te komen. Maar ik weet inmiddels ook wat het werkelijk vraagt om daaruit te komen. En daar gaan we samen mee aan de slag.

 

We beginnen bij waar jij nu staat. Je staat er niet meer alleen voor. Je hoeft niet eerst precies te begrijpen wat er allemaal met je gebeurt, waar het vandaan komt of wat je zou moeten veranderen.

Ik luister naar wat je vertelt, maar ik kijk ook naar wat er in jou gebeurt terwijl je vertelt. Hoe je ergens over spreekt, waar je spanning opbouwt, waar je aanwezig kunt blijven en waar je misschien alweer vanuit overleving reageert zonder dat je het zelf in de gaten hebt.

Want je kunt inmiddels ontzettend veel begrijpen van jezelf, van je trauma's en de patronen waar je steeds weer in terechtkomt, maar dat zegt nog niet hoeveel je op het moment zelf kunt voelen of dragen. En daar kijk ik ook naar. Hoeveel eigen regulatie en innerlijke veiligheid er inmiddels aanwezig is en in hoeverre je bij jezelf kunt blijven wanneer er iets in jou wordt geraakt. En daar gaan we ook werkelijk mee aan het werk.

In het begin reguleer ik vooral met je mee. We gaan samen ontdekken wat er in jou gebeurt, hoe je lichaam reageert en wat je nodig hebt om steeds meer rust en veiligheid in jezelf te kunnen ervaren. Zodat je gaandeweg ook zelf kunt blijven bij wat er in jou gebeurt, zonder er telkens weer helemaal in mee te verdwijnen.

En daarin komt ook alles mee wat je in je leven hebt meegemaakt en ontwikkeld. Trauma's, emoties waar misschien nooit ruimte voor was, verschillende copingmechanismen en patronen waarmee je jezelf hebt leren beschermen, beperkende overtuigingen die je over jezelf hebt ontwikkeld. Ook de jongere delen van jou die op bepaalde momenten in je leven niet de ruimte hebben gekregen om emotioneel verder te groeien.

Daarvoor hoeven we niet opnieuw je verleden in te gaan. Want alles wat daarin nog meespeelt, laat zich ook zien in je leven van vandaag. In wat je raakt, waar je tegenaan loopt, wat je voelt en hoe je reageert. En daar blijven we samen bij. Soms kunnen we ergens al wat langer bij stilstaan en soms is het nog te veel. Dan gaan we niet verder duwen, maar kijken we eerst wat je nodig hebt om weer bij jezelf te kunnen komen.

Langzaam ontstaat er steeds meer ruimte om ook werkelijk te voelen wat je eerder nog niet kon dragen. Om emoties die jarenlang geen plek hebben gekregen alsnog te kunnen uiten, om delen van jezelf die zijn achtergebleven verder te laten ontwikkelen en om alles wat je hebt meegemaakt een plek te geven in je eigen geschiedenis.

We blijven samen kijken naar wat zich aandient, wat je inmiddels zelf kunt dragen en waar je mijn ondersteuning nog nodig hebt. In jouw tempo, met ruimte voor alles wat onderweg zichtbaar wordt.

Juist daarom werken we zo nauw samen. We hebben iedere week een vast gesprek. Dat is ons ankerpunt, een moment waarop we uitgebreid de tijd nemen voor wat er in jou gebeurt, waar je op dat moment staat en wat er inmiddels in beweging is gekomen. Maar ons contact stopt niet wanneer we het gesprek afronden.

Je gaat weer verder met je dagelijkse leven en daar gebeurt natuurlijk van alles. Soms merk je ineens iets op wat je eerder helemaal niet zag. Soms word je ergens zo door geraakt dat je weer helemaal in je oude reacties terechtkomt. Of er komt iets naar boven waar je op dat moment zelf niet goed mee uitkomt.

En dan hoef je niet te wachten tot ons volgende gesprek. Je hebt mijn WhatsApp-nummer en kunt me tussendoor een bericht sturen of iets inspreken. Dan kijk ik met je mee naar wat er gebeurt. Soms is een reactie of een stukje uitleg voldoende, soms spreken we even wat langer met elkaar of reguleer ik met je mee. En er kunnen ook periodes zijn waarin je meer nodig hebt en we elkaar een extra keer spreken.

Ik blijf gedurende die twintig weken nauw betrokken bij jouw proces. Ik zie wat er verandert, waar je nog in vastloopt, wat je inmiddels zelf kunt dragen en waar je nog wat meer ondersteuning nodig hebt.

Het gaat bij deze twintig weken dan ook niet om twintig losse gesprekken van anderhalf of twee uur. We kunnen in die periode in totaal wel zeventig tot tachtig uur nauw met elkaar samenwerken, afhankelijk van wat er bij jou speelt en wat je onderweg nodig hebt.

Dat is ook waarom ik maar met een beperkt aantal mensen tegelijkertijd werk. Ik wil werkelijk de tijd en ruimte hebben om bij je betrokken te blijven, ook tussen onze vaste gesprekken door. Want juist in die dagelijkse momenten gebeurt er zoveel waar we samen mee kunnen werken.

En wat iemand jarenlang heeft meegedragen en waar iemand misschien al bijna zijn hele leven vanuit leeft, verandert natuurlijk niet in een paar gesprekken. Er komt onderweg ontzettend veel aan het licht. Dingen die je misschien nog nooit bij jezelf hebt opgemerkt, maar ook dingen die je allang weet en begrijpt, terwijl je merkt dat je er in het moment zelf toch steeds weer in terechtkomt.

En daar nemen we de tijd voor. Ik neem je mee in wat ik zie, we kijken samen naar wat er gebeurt en gaandeweg ga je ook zelf steeds meer herkennen wat je eerder helemaal niet kon zien. Soms valt er ineens iets op zijn plek. En soms komen we iets tegen wat zo verweven is geraakt met hoe je denkt, voelt, reageert, jezelf aanpast of door het leven gaat, dat we daar meerdere keren bij terugkomen.

Dat is ook helemaal niet erg. Sommige dingen hebben jarenlang zo diep in je leven meegedraaid dat het tijd en herhaling vraagt voordat je er anders bij aanwezig kunt blijven. En ondertussen ontwikkelt ook je eigen regulatie zich verder. Wat je eerst alleen samen met mij kon dragen, lukt je op een gegeven moment misschien zelf. En wat vandaag nog te veel is, kan later ineens wel ruimte krijgen.

Bij de één groeit die innerlijke veiligheid en draagkracht wat sneller dan bij de ander. Iedereen komt binnen met een eigen geschiedenis, met alles wat iemand heeft meegemaakt en de manieren waarop diegene zich daarin heeft leren staande houden. Ook wat iemand op dat moment aankan, verschilt.

Daarom werk ik niet met een vast stappenplan, modules of vooraf bepaalde kaders waar je doorheen moet. We hoeven nergens te zijn omdat er een bepaald aantal weken voorbij is. Ik kijk naar jou, naar wat er in jou gebeurt en naar wat jouw lichaam op dat moment kan dragen. Soms betekent dat dat we wat langer bij iets blijven, soms juist dat we vertragen, en soms ontstaat er ineens ruimte voor iets waar we eerder nog niet bij konden komen.

Die twintig weken geven ons de tijd om samen die ontwikkeling aan te gaan, zonder dat we vooraf hoeven vast te leggen hoe ver je daarin zou moeten komen.

Er hoeft aan het einde van die twintig weken geen lijstje te zijn van alles wat we hebben aangeraakt of verwerkt. Het gaat erom wat er werkelijk in jou is veranderd, wat je inmiddels zelf kunt dragen en hoeveel ruimte er is ontstaan om verder te groeien.

 

 

 

Twintig weken zijn een behoorlijke periode waarin we intensief met elkaar samenwerken. Daarin kan ontzettend veel veranderen, ook wanneer er daarna nog verdere ontwikkeling mogelijk is.

Voor de één is er na die periode voldoende aanwezig om zelf verder te gaan. Een ander merkt dat er nog zoveel in beweging is, of dat er inmiddels ruimte ontstaat voor delen waar we eerder nog niet bij konden komen, en kiest ervoor om samen verder te gaan.

Ook daarin kijken we gewoon samen naar waar je staat en wat je nodig hebt. Je hoeft daar nu nog niets over te beslissen.

Want wat er in die twintig weken allemaal kan veranderen, gaat veel verder dan alleen wat je inmiddels begrijpt of wat je zelf kunt dragen.

Je kunt steeds meer vanuit jezelf voelen, keuzes maken, je eigen grenzen ervaren en aanwezig blijven in contact met anderen, zonder jezelf daarin kwijt te raken.

Ook in je lichaam kan er veel veranderen. Jarenlang vanuit overleving leven heeft ontzettend veel van je gevraagd. Naarmate die voortdurende spanning en alertheid afnemen, kan er ook ruimte ontstaan voor lichamelijk herstel, meer rust en een gezondere balans in je zenuwstelsel.

En naarmate je steeds verder loskomt uit je overlevingsmechanisme, ontstaat er ook werkelijk ruimte om vanuit jezelf te leven. Voor je eigen identiteit, je autonomie, je eigenwaarde en de emotionele volwassenheid die misschien nooit de ruimte heeft gekregen om zich volledig te ontwikkelen.

Er kan zoveel in een mens aanwezig zijn waar nooit werkelijk ruimte voor is geweest. Je eigen interesses, je kwaliteiten, je nieuwsgierigheid, je potentieel en alles wat je misschien voor het eerst in je leven vanuit jezelf kunt gaan ontdekken en ontwikkelen.

En daar geven we samen ook ruimte aan. Aan alles wat je hebt meegemaakt en wat nog aandacht nodig heeft, maar ook aan hoe je verder wilt met je leven, wat je zelf wilt en wat er voor jou belangrijk is. Zodat je niet alleen kunt herstellen van wat achter je ligt, maar ook werkelijk je eigen leven kunt gaan leven.

Je wordt niet iemand anders, er komt ruimte voor wie je altijd al was. Onder alles wat je in je leven hebt moeten worden om jezelf staande te houden, ben jij er altijd nog geweest.