Trauma, Zenuwstelsel & Identiteitsherstel
Trauma & Zenuwstelsel Specialist – Identiteitsherstel bij codependentie
Nancy Zuijdendorp
Trauma & Zenuwstelsel
Identiteitsherstel bij codependentie
Ik werk met mensen die zichzelf niet meer werkelijk tegenkomen.
Niet alleen in relaties, maar in hun hele manier van zijn. Altijd afgestemd. Alert. Dragend. Een zenuwstelsel dat veiligheid is gaan zoeken in zorgen, aanvoelen en vooruitdenken.
Wat ooit nodig was, werd vanzelfsprekend. En het lichaam is dat niet vergeten.
Ik werk met wat zich heeft vastgezet. Met patronen die ooit bescherming boden en nu ongemerkt richting geven aan hoe je leeft, liefhebt en beweegt.
We noemen dat codependentie. Geen identiteit. Een overlevingsbeweging die zo vertrouwd is geworden dat ze als tweede huid is gaan voelen.
Daar beginnen we. Niet bij het verhaal. Maar bij wat vanbinnen al zo lang spreekt.
Er komt een moment waarop je merkt dat je veel kunt dragen en jezelf toch nergens meer werkelijk tegenkomt. Je bent scherp. Afgestemd. Verantwoordelijk. En ondertussen schuif je vanbinnen steeds verder naar achter.
Soms merkt niemand iets. Soms merk je het pas wanneer je lichaam stopt en je niet meer kunt wat altijd lukte. Je hebt vroeg geleerd aan te voelen wat een ander nodig heeft. Spanning te lezen voordat die zichtbaar werd. Minder ruimte in te nemen dan je eigenlijk nodig had, om de verbinding niet te verliezen. Dat werd zo normaal dat je bent gaan denken dat dit gewoon is wie je bent.
Grenzen begrijp je wel. Maar je voelt ze niet altijd. Rust kan onwennig zijn. Afstand raakt iets ouds dat groter is dan het moment zelf.
Je weet vaak precies wat er gebeurt, en toch reageert je lichaam sneller dan je denken kan volgen.
Je systeem heeft zich gevormd onder druk.
Je identiteit groeide rond aanpassen en dragen.
Delen van jou trokken zich terug en wachten nog steeds tot het veilig genoeg is.
Hier gaan we niet uitleggen. Hier herschrijven we wat zich diep heeft vastgezet. Laag voor laag. In het tempo dat jouw lichaam werkelijk kan dragen.
Je lichaam leert weer zakken. Grenzen worden voelbaar in plaats van bedacht. Empathie komt terug in balans. Je beweegt vanuit jezelf in plaats van vanuit aanpassing.
En wanneer de kern verschuift, verschuift je leven mee.
Veel mensen kijken eerst naar de ander. Naar narcisme. Naar manipulatie. Naar wat hen is aangedaan.
De pijn is echt. Wat er gebeurde heeft sporen nagelaten.
Maar zolang je blik daar blijft, blijft er iets in jou onaangeraakt. De aantrekking verandert niet echt. De spanning voelt vreemd genoeg vertrouwd. Je herkent het, zelfs wanneer je het niet meer wilt.
Er is een beweging die elkaar steeds weer vindt. De één trekt. De ander beweegt mee. De één neemt ruimte. De ander wijkt.
Dit gebeurt niet bewust. Het is een oude beweging in je zenuwstelsel, gevormd in een tijd waarin je moest zoeken naar veiligheid in plaats van haar vanzelf te ervaren.
Zolang daar niets verschuift, verandert alleen het gezicht.
De dynamiek blijft terugkomen.
Hier keren we naar de plek waar die beweging ooit is ontstaan. Waar je leerde dat jezelf verlaten minder pijnlijk was dan verlaten worden. Waar verbonden blijven belangrijker werd dan trouw blijven aan wat je voelde.
Daar draait de richting.
En wanneer dat verschuift, verschuift meer dan je van tevoren kunt overzien.
Hier gaat het niet over nog meer inzicht. Niet over nóg iets proberen of nóg meer doen. Hier gaat het over minder doen.
Over terugkeren naar je lichaam. Over opnieuw leren voelen en luisteren naar je zenuwstelsel. Naar wat zich daar ooit heeft vastgezet. Naar de plekken waar je alert werd en bent gebleven. Naar de spanning die je bent gaan dragen alsof die van jou was.
Je leeft met een systeem dat zich heeft gevormd rond een gebrek aan veiligheid. Die aanpassing heeft je ver gebracht. Ze heeft je laten staan waar je anders misschien was omgevallen. En ze beweegt nog steeds mee in hoe je liefhebt, hoe je grenzen voelt, hoe je jezelf ziet.
Dat systeem is intelligent. Alleen is het niet je kern.
We gaan naar waar het ooit begon te spannen. Waar je lichaam leerde op scherp te staan. Waar aanpassen vanzelfsprekend werd. Wat jarenlang in alarm stond mag hier langzaam zakken. Wat geen bedding had krijgt die alsnog. Wat je bent geworden om verbonden te blijven hoeft niet langer alles te dragen.
Er is geen vaste volgorde. Geen opgelegd schema.
Ieder zenuwstelsel draagt zijn eigen geschiedenis. Wat in jaren is gevormd verschuift laag voor laag, in het tempo dat jouw systeem werkelijk kan dragen.
En wanneer die onderlaag beweegt, verandert je leven mee.
Misschien wil je eerst ruimte om te spreken en te ervaren of er een klik is.