Het Identiteitskompas

Dit is de beweging waarin een mens langzaam loskomt uit overleving.

Elke fase vraagt zijn eigen bedding.

Wat later ontstaat, kan pas werkelijk groeien wanneer het eerdere gedragen kan worden.

De vijf fases

 

Overleven
Het systeem staat voortdurend op scherp.

Regulatie
Er ontstaat ruimte om te blijven bij wat er gebeurt.

Emotionele integratie
Je blijft aanwezig bij wat voelbaar wordt.

Identiteitsherstel
Een innerlijk richtingsgevoel komt naar voren.

Leven vanuit je eigen potentieel
Wat van nature aanwezig was krijgt meer ruimte.

   

Overleven

 

Het grootste deel van de energie gaat naar staande blijven.

Het systeem blijft alert.

Je bent voortdurend bezig met wat er nodig is.
Met aanvoelen.
Inschatten.
Vooruitkijken.

Voor veel mensen voelt dit niet als overleven.

Het voelt als wie ze zijn geworden.

 

Wat vanzelfsprekend voelt, wordt vaak gestuurd door wat nodig is om spanning te voorkomen.

Het leven voelt dan vaak als iets wat je moet volhouden, terwijl echte rust zelden vanzelf ontstaat.

 

 

Regulatie 

 

Het systeem hoeft niet meer voortdurend te reageren op alles wat spanning geeft.

Er ontstaat ruimte om te blijven bij wat er gebeurt, zonder dat het direct opgelost, vermeden of verklaard hoeft te worden.

Het lichaam wordt langzaam een plek waar je kunt blijven, ook wanneer iets moeilijk of ongemakkelijk is.

Voor veel mensen is dit de eerste keer dat rust niet afhankelijk is van wat er buiten hen gebeurt.

Wat vaak pas later zichtbaar wordt, is dat regulatie verder reikt dan hoe iemand zich voelt.

Een systeem dat jarenlang onder spanning heeft gestaan, draagt die spanning ook lichamelijk.

Vermoeidheid die niet echt verdwijnt.
Een lichaam dat voortdurend alert blijft.
Klachten die los lijken te staan van elkaar, terwijl er onderliggend nog steeds spanning wordt vastgehouden.

Wanneer er meer regulatie ontstaat, krijgt het lichaam voor het eerst de kans om werkelijk te herstellen.

Voor veel mensen is dit ook het moment waarop ze ontdekken dat ze wel hebben geleerd om door te gaan, maar nooit hebben geleerd hoe ze bij zichzelf kunnen blijven wanneer iets moeilijk wordt.

 

 

Emotionele integratie

 

Met meer regulatie ontstaat ook meer aanwezigheid.

De mogelijkheid om bij jezelf te blijven wanneer er iets geraakt wordt, zonder dat je automatisch verdwijnt in reactie, aanpassing of afsluiting.

 

Vanuit die aanwezigheid verandert de relatie met emoties. 

Je blijft bij wat voelbaar wordt, ook wanneer het ongemakkelijk of pijnlijk is. 

Daar begint emotionele volwassenheid.

 

 

Veel mensen hebben geleerd om sterk te zijn voor wat het leven van hen vroeg. 

Doorgaan. 

Verantwoordelijkheid nemen. 

Dragen wat nodig was. 

 

Dat laat zien wie iemand heeft moeten worden om te kunnen functioneren.

Tegelijk wordt hier voelbaar dat dat iets anders is dan jezelf kunnen dragen wanneer het vanbinnen moeilijk wordt.

Zolang oude beschermingsreacties actief blijven in het zenuwstelsel, blijven emoties reageren vanuit spanning. 

Dan komt de reactie niet voort uit wie iemand nu is, maar uit wat ooit nodig was om veilig te blijven. 

 

Voor veel mensen voelt dat niet als een patroon.

Het voelt als henzelf.

Pas wanneer iemand daarbij kan blijven, wordt zichtbaar hoeveel van dat gevoel van ‘dit ben ik’ gevormd is onder druk. 

 

Emoties hoeven dan niet meer weggeduwd te worden en bewegen ook niet meer via anderen. 

Ze worden gedragen in aanwezigheid, waardoor de opgebouwde spanning langzaam afneemt en de natuurlijke beweging terugkomt.

 

Er ontstaat meer rust in hoe iemand reageert. 

Meer ruimte om te blijven bij wat er is, zonder zichzelf kwijt te raken.

 

Gaandeweg wordt zichtbaar dat niet alles wat vertrouwd voelt ook werkelijk eigen is. 

Wat vanzelfsprekend leek, blijkt gevormd onder druk. 

Wat als karakter voelde, blijkt bescherming te zijn geweest. 

 

Daar verschuift de beweging van overleven naar identiteit.

 

Identiteitsherstel

 

Wat lange tijd naar de achtergrond verdween, wordt hier weer voelbaar.

Een innerlijk richtingsgevoel.

 

Keuzes ontstaan niet meer alleen vanuit wat logisch lijkt of spanning voorkomt, maar vanuit een direct besef van wat klopt en wat niet klopt. 

Grenzen worden voelbaar in het lichaam.

Richting wordt duidelijk zonder dat alles eerst zeker hoeft te zijn.

 

Je merkt dat je niet langer alleen reageert op wat het leven van je vraagt, maar dat je er zelf in kunt blijven staan.

Ook wanneer dat iets verandert in je omgeving.

 

Hier begint iemand weer te leven vanuit zichzelf.

Doordat iemand aanwezig blijft bij zichzelf ontstaat er ook helderheid.

Je gaat jezelf begrijpen zonder dat je jezelf hoeft te analyseren.

 

Veel mensen herkennen dit als het moment waarop ze merken dat ze niet meer automatisch meebewegen.

 

 

Leven vanuit potentieel

 

De energie die lange tijd nodig was om overeind te blijven, komt hier vrij.

Je gaat zien hoe keuzes, relaties en rollen lange tijd verbonden zijn geweest aan wie je moest zijn om staande te blijven.

 

Wat logisch leek, blijkt gevormd vanuit aanpassing.

Wat vertrouwd voelde, blijkt niet altijd te passen.

Er ontstaat ruimte voor wat van nature al aanwezig was.

 

Mensen maken andere keuzes.

Ze bewegen anders in relaties.

 

Kwaliteiten die lange tijd op de achtergrond bleven krijgen meer ruimte.

Wat werkelijk past wordt steeds duidelijker voelbaar.

 

Voor veel mensen betekent dit dat hun leven daadwerkelijk verandert.

Wat lange tijd op de achtergrond bleef, krijgt hier steeds meer ruimte.

Hier begint leven vanuit potentieel.