Van overleven naar blijven
Mijn weg van aanpassen naar thuiskomen
Welkom, ik ben Nancy.
Meer dan veertig jaar leefde ik vanuit codependentie zonder dat woord te kennen. Ik zocht antwoorden, volgde opleidingen, probeerde te begrijpen wat er misging. Maar niemand kon mij vertellen wat er werkelijk onder mijn patronen lag.
Pas toen ik durfde te kijken naar wat mijn lichaam al die tijd wist, begon er iets te verschuiven. Het gebeurde niet in theorie. Het gebeurde in mijn lichaam. Door te voelen wat ik altijd had vermeden.
Ik weet hoe het voelt om liefde te verwarren met pleasen. Om jezelf kleiner te maken om verbonden te blijven. Om je lichaam te negeren omdat voelen te veel is. En ik weet hoe het is om jezelf volledig kwijt te raken in relaties die meer pijn dan veiligheid brachten.
Ik werk met mensen die lang hebben overleefd en nu willen leren leven als zichzelf.
Ik groeide op in een gezin waar veiligheid niet vanzelfsprekend was. Emotionele onveiligheid, alcoholmisbruik en spanningen die in huis normaal waren.
Als kind leerde ik al vroeg dat liefde betekende scannen, pleasen, alert blijven en verdwijnen wanneer het nodig was. Wat ik toen nog niet wist, was dat mijn lichaam alles opsloeg. Elk woord. Elke spanning. Elk gemis.
Die manier van leven werd normaal.
In mijn tienerjaren ontwikkelde ik eetstoornissen die jarenlang mijn leven zouden beheersen. Het werd een manier om de gebeurtenissen uit mijn jeugd en het vroege seksueel misbruik te verdoven. Om controle te houden waar alles onveilig voelde.
Wat geen bedding krijgt, zoekt een uitweg. Mijn lichaam had er één gevonden.
En wat zich daar had vastgezet, verdween niet. Het veranderde van vorm.
Later trok ik partners aan die dezelfde onveiligheid droegen. Spanning voelde vertrouwd. Intensiteit leek op liefde. Ik verloor mezelf in relaties waarin ik opnieuw ging scannen, pleasen en verdwijnen.
Tot ik brak.
En met die ene vraag bleef zitten: hoe kom ik hieruit?
Het antwoord lag niet in nog meer begrijpen. Het begon toen ik bleef waar ik eerder verdween.
Bij de spanning in mijn lichaam.
Bij het verdriet dat geen plek had gekregen.
Bij de angst die ik jarenlang had overschreeuwd met zorgen en aanpassen.
Laag voor laag mocht mijn systeem zakken. Niet in één grote doorbraak, maar in herhaling.
Telkens opnieuw blijven waar het ongemakkelijk werd. Leren reguleren in plaats van vluchten of pleasen.
Langzaam werd duidelijk dat codependentie niet was wie ik ben. Het was wie ik ooit moest worden om veilig te blijven.
Ik vond het antwoord niet in nog meer kennis, maar in mijn zenuwstelsel.
Mijn verleden veranderde niet. Maar ik verliet mezelf niet langer wanneer spanning opdook.
Ik leerde aanwezig blijven waar ik vroeger automatisch verdween.
Mijn lichaam werd een ingang. Mijn zenuwstelsel iets dat ik langzaam begon te begrijpen.
Wat daaruit ontstond groeide later uit tot het Identiteitskompas, het ontwikkelingsmodel dat vandaag de basis vormt van mijn werk met identiteitsherstel en persoonlijke ontwikkeling. Op de pagina over het Identiteitskompas lees je hoe dit model de verschillende fases van ontwikkeling en herstel zichtbaar maakt.
Een manier die niet begint bij gedrag, maar bij de plek waar gedrag ooit noodzakelijk werd.
Ik begon te zien hoe mijn lichaam zich had gevormd rond onveiligheid. En hoe codependentie geen karakter is, maar een manier van overleven.
Laag voor laag leerde ik mijn grenzen voelen. Mijn identiteit terughalen uit aanpassen en dragen.
Dat veranderde alles.
Wat ik vandaag in mijn praktijk doe, komt niet uit een model. Het is doorleefd.
Mijn eigen proces werd later aangevuld met jarenlange praktijkervaring waarin ik dezelfde patronen steeds opnieuw terugzag bij cliënten. Daaruit ontstond een manier van werken die vandaag de basis vormt van mijn begeleiding.
Ik heb opleidingen gevolgd, kaders geleerd en methodes bestudeerd. Maar wat werkelijk verschil maakte, gebeurde niet in theorie. Het gebeurde in het lichaam.
In mijn werk kijken we naar waar patronen ooit zijn ontstaan.
Naar het zenuwstelsel.
Naar hechting.
Naar de delen in jou die ooit zijn gevormd om te overleven.
Geen theorie, maar iets wat je in jezelf kunt herkennen. Lagen die nog steeds meebewegen in hoe je leeft en liefhebt. Daar werken we. Zodat je niet langer automatisch reageert vanuit oude overleving, maar langzaam weer kunt bewegen vanuit jezelf.
Het Identiteitskompas helpt daarbij zichtbaar te maken waar iemand zich bevindt tussen overleven, regulatie, emotionele integratie en identiteitsherstel.
Mijn werk gaat niet alleen over herstel van patronen, maar over het terugvinden van je eigen richting.
Ik begeleid mensen die rationeel vaak precies begrijpen wat er gebeurt en toch merken dat ze emotioneel niet loskomen.
Mensen die moe zijn van aanpassen.
Van zichzelf verliezen in relaties.
Van steeds weer reageren vanuit oude spanning in plaats van vanuit wie ze werkelijk zijn.
In mijn werk is er tijd.
Bedding.
Herhaling.
Zodat het niet alleen helder wordt in je hoofd, maar ook voelbaar begint te verschuiven in je lichaam.
Misschien herken je iets in mijn verhaal.
Misschien voel je spanning terwijl je leest.
Je hoeft het niet meteen zeker te weten.
Als je wilt onderzoeken of dit past, kun je kiezen voor een verhelderingssessie.
Of direct instappen in het 18-weken traject.
Wat je ook kiest, het begint bij eerlijk kijken.