Toch bleef hetzelfde zich jarenlang herhalen.

In relaties. In patronen. In hoe mijn lichaam op alles om mij heen reageerde.

En hoe rust, veiligheid en aanwezigheid bijna vreemd kunnen gaan voelen wanneer een systeem jarenlang heeft overleefd.

 

 

Lange tijd zocht ik antwoorden in begrijpen, analyseren en nog meer kennis.

Toch bleef dezelfde vraag terugkomen.

Waarom patronen zich bleven herhalen.

Waarom spanning bleef terugkomen.

Waarom iets zich bleef vastzetten in mijn lichaam.

Waarom begrijpen niet automatisch veranderde hoe mijn systeem reageerde.

 

 

Pas veel later begon ik te zien hoe sterk een lichaam zich kan vormen rondom langdurige overleving.

Mijn verleden veranderde niet.

Mijn lichaam werd de ingang en mijn zenuwstelsel iets dat ik langzaam begon te begrijpen.

 

Steeds duidelijker begon ik te zien hoe overleving zich jarenlang had verweven met wie ik dacht dat ik was.

Alsof spanning, aanpassen en alert blijven zo vanzelfsprekend waren geworden dat ik nauwelijks nog voelde hoe normaal overleven was geworden.

 

Vanaf jonge leeftijd geloofde ik al veel niet van wat ik zag.

Niet de familie.
Niet de dynamieken.
Niet de rollen.
Niet de verhalen.

Misschien is dat ook waarom ik nooit helemaal stopte met kijken.

Er was altijd iets dat bleef kijken.

 

 

In de jaren daarna kwam ik datzelfde steeds opnieuw tegen bij de mensen tegenover mij.

Het begrijpen was er vaak al.

En toch gebeurde het opnieuw, precies daar waar het ertoe doet.

In hoe iemand automatisch begint mee te bewegen. 

Hoe spanning ongemerkt een lichaam overneemt. 

Hoe snel een systeem zich opnieuw aanpast rondom veiligheid.

 

Ik volg wat zich laat zien. In jouw tempo. In hoe jouw systeem beweegt.

Mensen blijven vaak vastlopen in hoe hun lichaam is gaan reageren om daarmee te kunnen leven.

 

Wat ik jarenlang bleef waarnemen groeide uiteindelijk uit tot het Identiteitskompas.

Mijn trouw zat niet in een opleiding, methode of theorie.

Mijn trouw zat in het blijven volgen van wat ik waarnam, zelfs wanneer dat niet overeenkwam met wat anderen zeiden.

 

Een ontwikkelingsmodel dat niet vertrekt vanuit gedrag alleen, maar vanuit hoe een systeem zich vormt rondom langdurige overleving.

 

Daaruit ontstond ook het werk waarmee ik mensen begeleid in identiteitsherstel, zenuwstelselregulatie en het opnieuw leren leven vanuit zichzelf.