Er komt een punt waarop je merkt dat begrijpen er is, maar dat het in het moment zelf niet verandert. Dat je ziet wat er gebeurt, maar jezelf daar toch weer in kwijtraakt terwijl het gebeurt.

 

In het dagelijks leven wordt dat zichtbaar in hoe je toch weer meebeweegt, over je grens gaat en jezelf verliest terwijl je dacht dat je het inmiddels anders zou doen.

 

Je begrijpt waarom je zo reageert. En toch gebeurt het opnieuw. Sneller dan je kunt bijhouden. Je merkt het vaak pas achteraf. Dat je weer bent meegegaan, jezelf hebt aangepast en iets hebt ingehouden wat er wel was. En ergens weet je dat dit niet meer aan begrijpen ligt.

 

Daar begint het werk waar dit traject over gaat.

 

 

Ik heb veel trajecten gedaan, maar deze keer had ik iemand naast mij nodig die niet van mij afweek op de momenten dat het spannend werd.

In de sessies ligt de aandacht op iets anders dan veel mensen gewend zijn.

De aandacht gaat naar wat zich in het moment zelf laat zien.

 

Spanning die oploopt wanneer iets persoonlijk wordt. Een lichaam dat versnelt of juist stilvalt. Het moment waarop je al reageert terwijl er vanbinnen nog iets gevoeld wil worden. Daar wordt zichtbaar hoe je systeem nog beweegt.

 

 

 

De sessies gaven richting, maar juist op de momenten dat het er echt toe deed, bleef Nancy aanwezig.

Ook wanneer ik zelf nog niet goed kon verwoorden wat er speelde, zag zij wat er gebeurde en bracht me terug naar wat er in mij gebeurde.

 

 

 

Ik werk niet met een vast protocol. Ik werk met wat zichtbaar wordt in het moment zelf.

Vanuit hoe je reageert. Vanuit wat er gebeurt terwijl je spreekt en aanwezig bent.

Daar ontstaat het tempo van het werk.

 

 

Ze spiegelde wat er gebeurde. En maakte zichtbaar waarom.

Dat was voor mij nieuw. En precies wat het verschil maakte.

 

 

 

 

 

Wanneer iemand tegenover mij zit, werk ik niet alleen met wat er verteld wordt, maar met wat zichtbaar wordt in het moment zelf. Daar zit de kern van het werk.

Het lichaam laat meestal al zien wat er speelt. En wat op dat moment gedragen kan worden.

Ieder mens draagt een eigen geschiedenis in het lichaam. Een eigen tempo waarin veiligheid kan ontstaan en iets naar boven komt. Regulatie is hier geen startpunt, maar iets wat zich in het proces ontwikkelt.

Wanneer traumalagen te snel worden geopend zonder die basis raakt een systeem vaak opnieuw overspoeld, terwijl het lichaam nog steeds op spanning blijft.

We bouwen wat voor veel mensen nooit echt heeft kunnen ontstaan: innerlijke veiligheid, regulatie en draagkracht.

 

 

 

In het begin ontstond er iets wat ik niet kende.

Rust. Veiligheid. Eerlijkheid.

Wat voor mij daardoor het verschil maakte, was dat haar begrenzing niet als afwijzing voelde, maar als iets waar ik op kon leren steunen.

 

 

 

 

In dit werk staat niet trauma centraal, maar draagkracht. Verwerking ontstaat doordat iemand aanwezig kan blijven bij wat zich vandaag laat voelen.

 

Ik open niets wat iemand nog niet kan dragen. Alles gebeurt in het tempo van het zenuwstelsel.

 

We gaan niet op zoek naar trauma. We volgen wat zich laat zien wanneer een zenuwstelsel daar ruimte voor krijgt. Wat niet veilig genoeg voelt blijft gesloten. Wat te vroeg geopend wordt leidt zelden tot integratie.

 

Daarom begint dit werk niet bij het verleden, maar bij regulatie. Trauma kan verklaren waar iets begon. Regulatie bepaalt wat vandaag mogelijk is.

Het traject

 

Dit traject bestaat uit een aaneengesloten periode van achttien weken.

Geen losse sessies.

 

Wat verandert, wordt zichtbaar in het dagelijks leven.  Op de momenten waarop het eerder automatisch ging.

De sessies geven richting aan het proces. Wat werkelijk verandert, gebeurt daarbuiten.

Terwijl je leven gewoon doorgaat.

Na deze periode

 

Na deze achttien weken staat er een andere basis. Een zenuwstelsel dat kan reguleren.

Emoties bewegen anders. Ze nemen je niet meer over. Je kunt blijven bij wat je voelt, ook wanneer het oploopt.

 

Innerlijke draagkracht wordt voelbaar. Innerlijke veiligheid wordt iets waar je op kunt terugvallen.

 

Delen die eerder geen plek hadden, komen terug in het geheel. Wat zich aandient, hoeft je systeem niet meer uit balans te brengen.

 

Oude patronen verliezen hun automatische grip. Grenzen worden voelbaar. Je stem komt terug. Keuzes ontstaan vanuit wat vanbinnen klopt.

 

Wat ontstaat, is iets wat blijft: jezelf niet meer verliezen terwijl het gebeurt.

Rust in je systeem. Stabiliteit van binnen. Het vertrouwen dat je kunt blijven wanneer het leven je raakt.

 

 

Mijn lichaam beweegt niet meer mee waar het niet klopt.

Mijn zenuwstelsel is tot rust gekomen en ik blijf bij mezelf in contact met anderen.

 

 

Van daaruit beweeg je verder. Met ervaring. Met een basis die blijft.

Er ontstaat ruimte om je eigen leven te dragen. Van regulatie naar identiteit.

 

Wat hier ontstaat, is geen tijdelijke verandering. Het is een andere manier van aanwezig zijn in je eigen leven.

Wanneer dit moment klopt

 

Je hoeft niet te weten hoe het eruit gaat zien.

Wat meestal wel duidelijk wordt: dat je niet meer terug wilt naar hoe het was.

Dat doorgaan op dezelfde manier niets meer verschuift. Begrijpen is er vaak al. Inzicht ook. Maar iets in hoe je leeft beweegt nog niet mee.

 

 

Ik voelde dat ik niet meer terug kon naar hoe het was, maar wist ook nog niet hoe het anders moest.

 

 

Dit traject begint niet bij zekerheid. Het begint bij jezelf serieus nemen. Voor veel mensen is dit het punt waarop zoeken stopt. En iets anders begint.

Het vraagt niet dat je er klaar voor bent. Het vraagt dat je blijft wanneer het moeilijk wordt.

Het gaat niet over herstellen wat beschadigd raakte. Het gaat over terugkomen bij wie je bent wanneer overleving niet meer hoeft te sturen.

Wat dit traject vraagt

 

Dit vraagt geen perfectie. Wat het vraagt is dat je blijft bij jezelf wanneer oude patronen zichtbaar worden.

Niet alles hoeft duidelijk te zijn. Wel de keuze om niet meer weg te gaan bij jezelf.

 

Tijdens deze periode werk ik met focus. Dat betekent dat ik je vraag om geen andere trajecten, workshops of verdiepingen te volgen die op hetzelfde stuk werken.

Veel daarvan beweegt richting begrijpen, analyseren of activeren. Dit werk vraagt iets anders. Vertragen. Blijven. Dragen wat er gebeurt.

 

Wanneer je tussendoor blijft zoeken, vergelijken of toevoegen, gaat je systeem opnieuw naar buiten bewegen. Dat is geen bewuste keuze. Dat is hoe het systeem houvast zoekt. Maar het vertraagt wel wat hier ontstaat.

 

Daarom houden we het eenvoudig. Niet alles tegelijk.

Blijf bij dit proces.

Investering in identiteitsherstel

 

Werkelijke verandering vraagt tijd. Ruimte om iets op te bouwen wat blijft.

 

Dit traject bestaat uit een aaneengesloten periode van achttien weken. Geen losse sessies, maar een proces waarin verandering zich in het dagelijks leven ontwikkelt. De investering gaat niet alleen over de sessies. Het gaat over de volledige periode waarin dit proces gedragen wordt.

 

Ik werk met een beperkt aantal mensen tegelijk. Zodat er ruimte is om werkelijk mee te bewegen met wat zich aandient. Omdat dit werk niet stopt wanneer een sessie eindigt. En omdat sommige fases meer aandacht vragen om ergens doorheen te kunnen bewegen.

 

De investering voor deze periode bedraagt €4850.

Gespreide betaling is mogelijk in onderling overleg.

 

De plek wordt voor deze periode gereserveerd. Het traject wordt als geheel aangegaan. Dit is geen traject dat je erbij doet. Het vraagt een plek in je leven.

In deze weken blijf ik betrokken bij je proces, binnen duidelijke professionele kaders. Altijd gericht op het versterken van jouw eigen draagkracht.

Wat tussen de sessies gebeurt, is een essentieel onderdeel van dit werk. Juist daar wordt zichtbaar wat werkelijk verandert.

 

Ik werk met maximaal zes tot zeven mensen tegelijk. Zodat ik het proces kan volgen en afstemmen op wat zich laat zien.

Nieuwe trajecten starten alleen wanneer daar ruimte voor is.