De Brug – Hoe Kom Ik Hieruit?

Een doorleefd verhaal over codependentie, trauma en thuiskomen

Voor wie zich diep vanbinnen afvraagt: hoe kom ik hieruit.

Een vraag die niet ineens ontstaat, maar vaak al jaren aanwezig is. Soms weer voelbaar op momenten waarop er spanning ontstaat die je niet direct kunt plaatsen.

Dit boek is geschreven voor wie voelt dat overleven te lang de norm is geweest. Voor wie zichzelf langzaam kwijtgeraakt is in relaties, in aanpassing, in overleven. Voor wie ergens voelt dat dit niet alles kan zijn, ook wanneer nog niet zichtbaar is wat er dan wél mogelijk is.

De Brug is een persoonlijk en doorleefd verhaal over verdwijnen, voelen en langzaam weer leren bij jezelf te blijven. Over codependentie, trauma en de weg terug naar jezelf.

Overleven is geen leven

Ik wist lange tijd niet dat ik aan het overleven was. Ik dacht dat dit was hoe leven voelde.

Al in mijn tienerjaren was er ergens een stille gedachte: dit kan toch niet alles zijn.

Altijd alert. Altijd aan het aanvoelen. Een kind dat eerder spanning leerde herkennen dan veiligheid. Dat leerde lezen wat er in een ruimte gebeurde zonder dat het uitgesproken werd. Mijn lichaam reageerde al, lang voordat ik woorden had voor wat er ontbrak.

Ik leerde spanning kennen op plekken waar rust had moeten zijn. Aanpassen waar een kind zich vrij hoort te voelen. Overleven werd geen keuze maar iets wat vanzelf ging. En pas veel later werd zichtbaar wat dat werkelijk betekent.

Overleven houdt je in beweging.

Maar het laat je niet vrij.

Waarom dit boek ontstond

Er zijn boeken die je schrijft, en er zijn boeken die door je heen geschreven worden.

De Brug behoort tot die laatste.

Ontstaan vanuit een leven met geweld, misbruik, alcohol, stilte en overleven. Vanuit dynamieken van narcisme die ik van binnenuit heb leren kennen, van openlijk tot verborgen, tot aan de psychopathische vorm.

Ik schreef geen boek om mijn levensverhaal te vertellen. Wat ik wél wilde, was de rode draad van codependentie zichtbaar maken.

Omdat ik weet hoe het voelt om vast te zitten in iets wat je pas veel later herkent als codependentie.

De rode draad van codependentie

In Hoe Kom Ik Hieruit? beschrijf ik hoe codependentie zich door mijn leven heen heeft bewogen, door trauma, door relaties, door de manieren waarop je jezelf leert aanpassen wanneer veiligheid niet vanzelfsprekend is.

Ik schreef dit niet om alles te vertellen, maar omdat er een lijn zichtbaar werd die ik zelf lange tijd niet zag, hoe dezelfde beweging steeds terugkwam, in mijn keuzes, in mijn lichaam, in mijn relaties, in de manier waarop ik naar mezelf was gaan kijken.

Codependentie werd voor mij geen label maar een naam voor iets wat veel eerder was begonnen, een manier van overleven die ontstaat wanneer een kind leert dat afstemmen veiliger is dan zichzelf blijven, intelligent op dat moment, maar later iets wat je langzaam bij jezelf vandaan laat leven.

Wanneer die oude aanpassing blijft sturen, het pleasen, het verdwijnen, het jezelf steeds weer voorbijgaan, leef je nog steeds vanuit overleving terwijl je ergens voelt dat er ook een deel van jou is dat daar niet meer wil blijven.

Daar begint De Brug.

Fragmenten uit het boek

Sommige momenten blijven hangen omdat ze iets laten zien wat je niet meteen kunt benoemen, maar wel kunt herkennen.

Mijn lichaam wist het al

Mijn lichaam voelde vreemd. Niet veilig. Alsof het ergens onderweg niet meer van mij was geweest. Ik wist toen nog niet waarom, maar mijn zenuwstelsel reageerde al lang voordat ik begreep wat er gebeurd was. Iets wat te vroeg kwam. Te dichtbij. Te beschadigend.

Wat ik al vroeg leerde

Voor mijn zesde had ik al geleerd niets meer te laten zien van wat ik voelde.

Te scannen. Me af te stemmen op iedereen behalve mezelf. Ik wist niet eens dat ik er zelf ook nog was. Ik werd wat er nodig was.

Wanneer je stopt met ja zeggen

Wanneer je nee zegt tegen wat niet klopt, begint er iets te verschuiven. Wat eerst bleef staan begint te bewegen. Wat niet echt was houdt minder vanzelf stand.

Wat liefde leek

Wat ik voor liefde hield, bleek een verstrengeling die precies aansloot op wat ik al kende. Vertrouwd, maar niet vrij.

Waar iets kantelde

Ik had het oude patroon doorbroken. Mijn lichaam trilde nog.

Maar ergens wist ik: hier verandert iets.

Terug naar mezelf

Ik koos niet voor een oplossing. Ik koos ervoor om niet meer weg te gaan bij mezelf.

Geen route die vastlag, maar stap voor stap terug bewegen naar iets wat van mij was. Naar een plek waar ik mezelf weer kon tegenkomen.

Deze fragmenten laten zien wat er gebeurt wanneer iemand langzaam weer bij zichzelf terugkomt. Vaak nog zonder woorden.

Waar dit boek je misschien raakt

Voor wie al langer voelt dat er iets niet klopt, maar nooit precies kon aanwijzen wat.

Voor wie zichzelf ergens onderweg is kwijtgeraakt zonder dat moment ooit echt te kunnen terugvinden.

Voor wie diep vanbinnen al wist dat het niet zo hoorde te voelen, maar niet wist wat er dan wél klopte.

Voor wie eindelijk woorden vindt voor iets wat al die tijd alleen als gevoel bestond. Misschien herken je jezelf hier.

Wat in dit boek zichtbaar wordt

Codependentie en narcistische dynamieken

Jeugdtrauma, verlies en emotionele verwaarlozing

Schaamte, grenzen en stille loyaliteit

Het innerlijke kind en de innerlijke tiener

Het zenuwstelsel en overlevingsreacties

De beweging van zelfafwijzing naar zelfrespect