Leven vanuit codependentie is zoveel meer dan te aardig zijn, moeite hebben met grenzen, jezelf voorbijlopen, alertheid, spanning, angst en onveiligheid.
Er liggen zoveel blinde vlekken. Ik zie het bij cliënten die bij mij binnenkomen met ontzettend veel kennis en inzicht over zichzelf. En toch zijn er zoveel bewegingen die ze zelf nauwelijks nog opmerken.
Patronen en reacties die zo gewoon zijn geworden, en soms zo snel gaan, dat iemand niet eens doorheeft wat er gebeurt.
En dan kun je diep vanbinnen iets heel anders voelen, of ergens best weten wat je eigenlijk zou willen zeggen of doen. Maar op het moment zelf lukt het niet. Of kun je nog helemaal niet dragen wat er vanbinnen geraakt wordt.
Ik zie mensen die al jarenlang bezig zijn met hun angsten, trauma's en alles wat daarbij komt kijken. En toch worden ze nog steeds op diezelfde pijnlijke plekken geraakt.
Er is soms al jarenlang over gesproken. Herinneringen zijn keer op keer naar boven gehaald, er is ontzettend veel gevoeld en gehuild. En jaren later kan iemand nog steeds in tranen raken bij bepaalde muziek, herinneringen of gedachten.
Ondertussen krijgen mensen, binnen verschillende vormen van begeleiding maar ook van de mensen om hen heen, te horen dat ze beter met hun emoties moeten leren omgaan. Dat ze voor zichzelf moeten opkomen. Grenzen moeten leren stellen. Anders moeten reageren.
Dat ze inmiddels toch weten hoe het zit, dus het ook maar moeten doen en toepassen.
Er komen steeds meer opdrachten bij voor een hoofd dat al zoveel denkt, scant en voortdurend aanstaat. Nog meer om op te letten. Nog meer om te onthouden. Nog meer wat iemand van zichzelf moet.
Iemand kan heel goed weten dat hij een grens mag stellen, maar op het moment dat een ander boos wordt of teleurgesteld raakt, toch onmiddellijk weer gaan aanpassen. Zonder dat iemand zelf doorheeft hoe snel dat gebeurt.
Afleiding is misschien wel een van de grootste bewegingen binnen een overlevingsmechanisme.
Jezelf voortdurend bezighouden kan zo gewoon zijn geworden dat je het nauwelijks nog als afleiding herkent. Werk, relaties, er voortdurend zijn voor anderen, opleidingen, workshops, alles blijven uitpluizen, bezig zijn met de problemen van anderen of met alles wat er in de wereld gebeurt.
Er is altijd wel iets om je mee bezig te houden. En als je al jarenlang vanuit overleving leeft, is bezig zijn vaak helemaal niet zo moeilijk.
De hele dag in de weer zijn, altijd iets te doen hebben. Maar ook voortdurend bezig zijn in je hoofd. Denken, analyseren, gesprekken herhalen, situaties uitpluizen, vooruitdenken naar wat er nog moet gebeuren.
Zelfs wanneer je lichamelijk stilzit, kan het vanbinnen nog alle kanten opgaan.
Hoe lang kun je eigenlijk stilzitten zonder onrustig te worden? Zonder dat je binnen vijf minuten alweer wilt opstaan. Zonder dat je gedachten naar iemand anders gaan, naar een gesprek, iets wat gebeurd is of iets wat je nog moet doen.
Hoe lang kun je werkelijk in rust zijn, zonder dat er van alles blijft bewegen in je hoofd en je lichaam?
Je kunt zo gewend zijn geraakt om met alles en iedereen bezig te zijn, dat je nauwelijks nog merkt hoe weinig je eigenlijk bij jezelf aanwezig bent.